مدل لباس کردی مهابادی

مدل لباس کردی مهابادی + جذاب ترین و جدیدترین مدل های لباس کردی مهابادی را اینجا ببینید در سایت پرشین سرا . امیدواریم این مطلب مورد توجه شما بزرگواران قرار گیرد.

شهرستان مهاباد یکی از شهرهای کردنشین جنوب استان آذربایجان غربی است که از شمال به شهرستان میاندوآب، از جنوب به سردشت، از غرب به پیرانشهر و نقده و از شرق به بوکان محدود می‌شود.

مهاباد یکی از قدیمی‌ترین سکونتگاه‌های بشر است، به همین خاطر جاهای دیدنی مهاباد خیلی زیادتر از چیزی است که فکرش را بکنید. مهاباد در ابتدا آبادی کوچکی بود، اما در دوران صفوی، بداق سلطان حاکم این شهر شد و شهر را از این رو به آن رو کرد، در گذشته اسم مهاباد، ساوجبلاغ بود اما بعدها نامش را مهاباد گذاشتند.

پوشش سنتی و محلی کردستان در میان زیبا ترین لباس های سنتی جهان قرار می گیرد تا جایی که در چندین جشنوارۀ بین المللی حائز مقام اول شده است.

لباس مردان کرد را در مجموع چوخهُ رانک گویند که از دو بخش مهم چوخه که یک نیم تنۀ سادۀ پشمی است و شلواری به اسم رانک، که همان شلوار کردی معروف با پاچه های تنگ است، تشکیل می شود. مردان کرد شالی معمولاً راه راه به کمر می بندند که طول آن حدود ده متر است و پُشت وین یا شال نام دارد.

مردان مسن تر این شال را به گونه ای می بندند که روی آن سه گره به صورت عمودی روی آن پدیدار شود. این گره ها نماد سه باور زرتشتی، یعنی پندار نیک، گفتار نیک، رفتار نیک است. سربندی که مردان کرد به سرشان می بندد سروین نام دارد که یک پارچه است که به جای کلاه استفاده می شود. پاپوش این مردان عموماً کلاش است. سورانی نوعی آستین با زبانۀ مثلثی است که روی مچ یا بازو بسته می شود و معمولاً در موقع رقص کردی به کار می رود، و در قدیم برای کوهنوردی و شکار از آن استفاده می کردند. سورانی که سفیدرنگ است را مردان و زنان هر دو استفاده می کنند و بیشتر خاص شهرهای مریوان و سنندج و نیز کردستان عراق است. چوپی نیز دستمال مزینی است که نفر اول در گروه رقص دست راستش تکان می دهند.

پوشش زنان کرد را معمولاً به شکل یک پیراهن بلند با جلیقه ای کوتاه در روی آن می شناسیم. این پیراهن که معمولاً بسیار تزیین شده است را کراس می نامند. جنس پیراهن زنانۀ کردی معمولاً حریر، تور، مخمل، یا ساتن وگیپور است. کوا پوشش بلند دیگری از جنس گیپور یا مخمل یا پارچۀ سلطنتی است که روی کراس برای پوشاندن قسمت های پشت لباس به تن می کنند. این پوشش هم آستین دار هم بدون آستین است.

در برخی شهرها مانند بانه، سقز و مهاباد زنان شالی پشمی نیز بر کمر می بندند و زنان خانواده های ثروتمند روی این شال سکه طلا می بندند. زنان کرد در قدیم یک روسری بسیار زیبا به نام سروین همراه با کلاو به سر می کردند. نام جلیقۀ زنان کرد کُلَنجه (با آستینی تا آرنج) یا سوخمه (مخمل بدون آستین) است.

شُوار کردی شلوار گشادی است که زنان کردستان به پا می کنند و مانند شلوار مردانه دمپای تنگ دارد. آنها در قدیم کفشی با نوک برگشته از جنس چرم می پوشیدند. فرنجی نیز لباسی مردانه از پشم خالص است که آستین ندارد و تا پایین کمر می رسد.

لباس محلی کردی زنانه بر پایه باورهای مختلف رایج در میان این مردم طراحی شده است. رنگ، شکل، جنس و زیور آلات لباس، طبقه اجتماعی و میزان تمول خانواده را نشان می‌دادند. بخش‌های زیادی از تزئین و زیورهای لباس‌های زنان کرد، ریشه در باورهای رایج در فرهنگ این قوم دارند و به اعتقاد مردم کردستان حفظ این پوشش در شکل سنتی آن، نقش مهمی در نگهداری و انتقال فرهنگ کرد، به نسل‌های آینده خواهد داشت.

پارچه‌های مورد استفاده در لباس‌ محلی زنان کرد از جنس انواع کرپ یا نخی هستند و رنگ‌های این لباس‌ها روشن و شاد است. بسیاری از تزئین‌های لباس‌ها و زیورهای مورد استفاده بانوان کرد، برای خانواده پس‌اندازهایی قابل‌توجه بودند و در مواقع نیاز، برای حل مشکلات کارگشا می‌شدند. لباس‌ محلی کردی زنانه از سه بخش اصلی سرپوش، تن‌پوش و زیورهای زنان کرد، تشکیل می‌شود.

سرپو از گذشته تاکنون سرپوش از اجزای اصلی لباس کردی زنانه بوده که امروزه جای خود را به روسری‌های آماده داده است و تنها بانوان سالمند هنوز از سربندهای قدیمی استفاده می‌کنند. سرپوش از دو قسمت کلاه و سربند تشکیل می‌شود که در اصطلاح کردی به آن‌ها «کلاو» و «سروین» می‌گویند. کلاه‌ها توسط بانوان کرد دوخته یا بافته می‌شدند و دو مدل «کلاوفس» و «کلاوزر» داشتند.

کلاوفس تنها قسمت فوقانی سر را می‌پوشاند و از دو لایه تشکیل می‌شود. لایه رویی ازجنس ابریشم یا مخمل و لایه زیرین آستر نرم است. حاشیه کلاوفس با مهره و منجوق، نواردوزی می‌شود و بالای آن سکه‌ای در وسط می‌دوزند تا روی پیشانی بیفتد. این سکه «چپوله» نام دارد و اگر به‌جای آن از یک ردیف سکه کوچک استفاده کنند، «پرچنه» نام می‌گیرد. قسمت‌های بالای کلاوفس با منجوق‌دوزی تزئین می‌شود.«کلاوزر» نوع دیگری از کلاه‌های زنان کردی است که به نسبت کلاوفس تزیینات بیش‌تری دارد و در گذشته برای عروس‌ها و جوان‌ترها استفاده می‌شده است.

انواع روسری‌های کوتاه و بلند برای وصل کردن به کلاه در کردستان دوخته می‌شدند و هنوز هم در میان زنان کردستان این روسری‌ها استفاده می‌شوند. «لچک» روسری نازک و سه‌گوش است که با سنجاق به کلاه وصل می‌شود و سه گوشه آن روی شانه‌ها و پشت می‌افتند.«ره شتی» روسری بلند دو متری است که راه راه‌های قرمز روشن و تیره دارد. این روسری مانند شنل روی لباس را می‌پوشاند و برای زیبایی بیشتر بانوان کردی آن را به‌صورت کج یا «لارپیچ» می‌بندند.«هه وری» یا «کلاتی» چهارگوشی ابریشمی با رنگ‌های سفید و قرمز است و نقوش اسلیمی دارد. این روسری هم به‌صورت لارپیچ بسته می‌شود و استفاده از آن در گذشته برای عروس‌ها متداول بوده است.«شده» ابریشم ضخیم قهوه‌ای سیر یا زرشکی با ابعاد دو در دو متر است که به‌عنوان سربند استفاده می‌شود.

«کراس» پیراهنی بلند و گشاد با آستین‌های بلند و یقه گرد است. در قسمت جلوی یقه، پارچه‌ای مستطیل شکل می‌دوزند و روی آن دکمه می‌گذارند. در دوطرف پیراهن دو مثلت بلند دوخته می‌شوند که به این تکه دوزی‌ها «تیرنج» می‌گویند. دو پارچه مثلثی بلند دیگر نیز به نام «سورانی» در سر آستین‌ها دوخته می‌شوند که کاربردهای زیادی دارند. در زمان کار این مثلث‌ها را به هم می‌بندند و آستین‌ها را پشت گردن می‌اندازند. در فصل سرد پیچیدن این پارچه به دور آستین‌ها مانع از نفوذ سرما می‌شود و برای وضو گرفتن، آستین‌ها را با سورانی دور بازو می‌بندند تا پایین نیفتد. در زمان مراسم و جشن‌ها، بانوان کرد سورانی‌های رنگارنگ را در رقص‌های محلی مانند دستمال استفاده می‌کنند.

در میان بانوان کهنسال کرد، پوشیدن لباس‌های سورانی رایج نیست و این لباس‌ها برای بانوان جوان کرد دوخته می‌شوند.« سوخمه» نیم‌تنه بدون آستین مخمل است و انواع تزئین‌های مختلف روی آن انجام می‌شود. در گذشته سوخمه را بیشتر با سکه‌دوزی زینت می‌دادند؛ اما امروزه بیشتر از منجوق، پولک و گلابتون دوزی در حاشیه این لباس برای زیبا کردن آن استفاده می‌شود. در گذشته میزان تزئین سوخمه و وسایل زینت بخش آن، نشان‌دهنده میزان تمول خانواده بود.

«سلته» نیم تنه آستین‌دار مخملی است که در زمستان روی سوخمه و کراس پوشیده می‌شود. «کوا» نیز قبای بلند و جلو باز مخملین است که در دو طرف، چاک‌های بلند دارد و امروزه نیز پوششی متداول در میان بانوان کردستان است. «شووال» یا همان شلوار کردی برای بانوان بیشتر جنس نخی دارد و مانند شلوارهای مردانه گشاد است و برای محافظت از سرما و به‌خصوص زمان کشاورزی و کار کردن پوشیده می‌شود.

ر تزئین قسمت‌های مختلف لباس محلی کردی زنانه، سکه‌ها و مهره‌های رنگی کاربرد زیادی دارند. انواع نواردوزی در حاشیه لباس محلی کردی استفاده می‌شود و هنوز هم رایج است. زیورهای سر و پیشانی در سرپوش‌های کردی بسیار دیده می‌شوند. «پلپله» سکه‌های فراوان روی بالای پیشانی است و گاهی به‌جای آن از سنگ عقیق بر پایه نقره‌ای با آویزهای سکه یا سنگ استفاده می‌کنند و آن را «نقیم» می‌گویند. «لاگیره» یک ردیف سکه روی سرپوش است که در قسمت بالای پیشانی بسته می‌شود.